nieslyszacy WCAG 2.0WCAG 2.0

Tematy

To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Apartamenty Księżnej Marszałkowej Lubomirskiej | nowa wystawa stała

44_izabella lubomirska.jpg

Izabela Lubomirska, urodzona w maju 1736 r., była córką Zofii Marii z Sieniawskich 1° v. Denhoffowej, 2° v. Czartoryskiej (1699–1771) – właścicielki rezydencji w Wilanowie, Sieniawie, Puławach oraz Brzeżanach, i Augusta Aleksandra Czartoryskiego (1697– 1782) – jednego z najbardziej utalentowanych polityków doby saskiej. Jej bratem był Adam Kazimierz Czartoryski (1734–1823), pretendent do tronu polskiego, a do kręgu rodzinnego należały tak wybitne osobistości, jak Stanisław August Poniatowski (1732–1798), król Polski (z którym początkowo łączyły ją zażyłe relacje, a z czasem głęboka niechęć) czy bratowa Izabela z Flemmingów Czartoryska (1746–1835), twórczyni pierwszego polskiego muzeum historycznego w Świątyni Sybilli  i Domku Gotyckim w Puławach.

W wieku 17 lat Izabela poślubiła marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego (1721–1783), ich związek trwał 30 lat. Odebrała staranną edukację, swobodnie poruszała się wśród ludzi nauki i sztuki. Prowadziła salony będące miejscem spotkań europejskiej śmietanki towarzyskiej i artystycznej, W ten sposób inspirowała przepływ najnowszych trendów artystycznych do Polski. Matka czterech córek, zadbała o ich wykształcenie i przyszłość. Trzy z nich wydała za mąż za trzech Potockich reprezentujących elitę intelektualną kraju: braci Ignacego (1750–1809) i Stanisława Kostkę (1755–1821), wybitnych polityków i reformatorów, oraz za Jana Potockiego (1761–1815) – pisarza i podróżnika. Najwięcej miłości okazywała jednak Henrykowi Lubomirskiemu (1777–1850), którego uznała za przybranego syna (faktycznie był dzieckiem kasztelana kijowskiego Józefa i Ludwiki z Sosnowskich). Troszczyła się również o poddanych w swoich wielkich majątkach ziemskich, którymi z powodzeniem zarządzała po śmierci męża; zakładała szkoły i promowała podstawowe zasady higieny i bezpieczeństwa (wprowadziła piorunochrony).

Czuła się obywatelką Europy. Wiele podróżowała, często bywała na europejskich dworach, posiadała pałace w Paryżu i Wiedniu. Była kobietą o silnej osobowości, energiczną, zainteresowaną najnowszymi zdobyczami nauki, ale i modnymi nowinkami, takimi jak pasjonujący ją magnetyzm. Do końca swojego długiego, osiemdziesięcioletniego życia brała aktywny udział w wydarzeniach, które animowała i które rozgrywały się wokół niej.

57_stanisław kostka potocki.jpg

Księżna Izabela Lubomirska – zwana Błękitną Markizą od ulubionego koloru sukien – wiele uwagi poświęciła również upiększaniu swoich polskich rezydencji zgodnie z najnowszymi modami. Szczególnych doznań dostarczały jej teatr i muzyka, z upodobaniem kolekcjonowała także dzieła sztuki, od malarstwa po rzemiosło artystyczne. Fascynowały ją najnowsze trendy w założeniach ogrodowych, przede wszystkim kompozycje ogrodów angielskich.

Pasja kolekcjonerska połączyła ją z zięciem, Stanisławem Kostką Potockim, znawcą sztuki. Wspólnie odbyli podróże po Włoszech, Francji i Anglii. Chętnie zasięgała jego rad przy okazji zakupów dzieł do swoich zbiorów, poważała jego wiedzę i zasługi dla szerzenia oświaty w kraju. Te względy sprawiły, że córkę Aleksandrę i jej męża, Stanisława Kostkę Potockiego, uznała za najlepszych opiekunów podwarszawskiej posiadłości w Wilanowie. Cechy charakteru obojga małżonków oraz zasoby finansowe Aleksandry gwarantowały zachowanie genius loci historycznej rezydencji królewskiej.

Apartamenty Marszałkowej Lubomirskiej 2.jpg

Izabela Lubomirska wprowadziła liczne zmiany w rezydencji wilanowskiej: to z jej inspiracji powstały tu budynki Kordegardy, Oficyny Kuchennej oraz Łazienki, a także park angielsko-chiński. Zachowując centralną część rezydencji (poświęconą królowi Janowi III) w stanie właściwie nienaruszonym, księżna marszałkowa rozbudowała i urządziła dla siebie południowe skrzydło pałacu. W części skrzydła i apartamentu kąpielowego zaleciła łączenie w dekoracjach elementów rokokowych z klasycyzującymi, co czyniło wnętrza i elewacje niezwykle nowatorskimi. Wisiały tu obrazy o najróżniejszej tematyce – od portretów po malarstwo rodzajowe, krajobrazy, sceny marynistyczne i batalistyczne. Dzisiaj śladem następujących w tym czasie przemieszczeń kolekcji jest fakt, że w obecnych zbiorach łańcuckich jest co najmniej 8 obrazów wymienianych w 1793 roku w Apartamentach marszałkowej. Ściany Przedpokoju i Sypialni Złotej pokryto szczególnie modnymi w tamtym czasie papierowymi obiciami sprowadzonymi z Anglii, zdobionymi ornamentami kwiatowymi, arabeskami i motywami chińskimi. Kolejne dwa pomieszczenia udekorowano tkaninami w kolorze zielonym, ze złotymi nićmi. Kosztownym uzupełnieniem były liczne zwierciadła w wyzłacanych ramach. Stąpano po jaworowych i dębowych posadzkach układanych w szachownice. W chłodne dni rozpalano kominki z „taflami żelaznymi z cyfrą J.L.”. Światło do wnętrz wpadało przez dubeltowe okna, a wieczorami pochodziło od płonących świec osadzonych zapewne w kryształowych żyrandolach, jako że wspomina się o ich czeskiej proweniencji. 

Apartamenty Marszałkowej Lubomirskiej.jpg

Dopełnieniem wysmakowanego wystroju, podziwianego przez licznych odwiedzających, były kanapy, stołki i krzesła, meble mahoniowe oraz rzeźbione i złocone stoły o marmurowych blatach, podłogowe zegary z europejskich warsztatów, niektóre z kurantami, a także cyprysowy „klawicymbał z klawiszami z kości słoniowej”. We wnętrzach rozstawiono cenne figurki z brązu i porcelany. Obok łóżka w sypialni nie zabrakło biblioteczki mahoniowej, zdobionych ekranów przed kominkami oraz porcelanowych serwisów toaletowych. Najokazalsze pomieszczenie pawilonu – Łazienka, częściowo zrekonstruowane po II wojnie światowej dzięki zachowanemu zapisowi w inwentarzu, ma „ściany wszystkie marmoryzowane kolorem białym z zielonym w niektórych miejscach”. Jej centralnym punktem była i jest „wanna na zielono marmoryzowana stoiąca na 6. lwich łapach pozłacanych”. W przestrzeni tej pełno było kanapek, taborecików i materacy, jako że łazienka była również miejscem towarzyskich spotkań i odpoczynku. Okna przesłaniano firankami, obszytymi pawimi piórami.

Izabelę Lubomirską wielokrotnie portretowali najsłynniejsi mistrzowie pędzla m.in.: Ludwik Marteau (1715–1804), Alexander Roslin (1718–1793), Marcello Bacciarelli (1731–1818), Angelika Kauffman (1741–1807) oraz Elisabeth Vigée Lebrun (1755–1842). W pałacu wilanowskim mamy niezwykłą okazję obcowania z arcydziełami Bacciarellego i Roslina, a do końca 2016 roku, dzięki uprzejmości Fundacji Pinińskich, również z nieznanym dotąd wizerunkiem księżnej. Burzliwe losy sprawiły, że obrazu nie ma już w rezydencji w Łańcucie, gdzie zapewne był własnością Potockich. Wywieziony przypuszczalnie wraz z częścią kolekcji przez Alfreda Potockiego do Wiednia, trafił w nieznanych okolicznościach na rynek antykwaryczny. W końcu lat 90. XX wieku został odkupiony od rodziny Espirito Santo przez Fundację Pinińskich i sprowadzony powtórnie do kraju.

70_pic-galeriaportretow-mloda_izabela_lubomirska.jpg

W nowej aranżacji tzw. Apartamentów Lubomirskiej zebrano portrety dawnej mieszkanki tej części wilanowskiej rezydencji oraz wizerunki członków najbliższej rodziny księżnej. Ponadto w Salonie oglądać można obrazy z kolekcji Stanisława Kostki Potockiego, zięcia marszałkowej. Nad innymi przedstawieniami dominuje portret babki księżnej – Elżbiety Sieniawskiej. W Gabinecie przypominamy niezwykłe postaci rodziny: pisarza i podróżnika Jana Potockiego oraz Prota Potockiego, podróżnika i bankiera. W Białej Sypialni uwagę zwraca kolekcja pasteli przedstawiających Lubomirską od lat najmłodszych do starości. W Łazience zachwycają stiukowe dekoracje odtworzone na podstawie Inwentarza z 1793 roku. Wszystkie wnętrza ozdobiono dziełami rzemiosła artystycznego z przełomu XVIII i XIX wieku.

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
70_pic-galeriaportretow-ciecia-f_izabela_lubomirska.jpg

Dobra i zła Izabela (film)

Izabela z Czartoryskich Lubomirska mimo niewielkiego wzrostu była pewna siebie i dumna. Dysponowała wielkim majątkiem, kochała piękne stroje (zwłaszcza w kolorze błękitnym) i zawsze podążała za modą. We wspaniałych, dekorowanych specjalnie dla niej wnętrzach pałacu w Wilanowie można śledzić legendę błękitnej pani o niełatwym charakterze.

44_izabella z czartoryskich lubomirska.jpg

Lubomirska z Czartoryskich Izabela (artykuł, Silva Rerum)

Lubomirska z Czartoryskich Izabela (1736-1816) marszałkowa wielka koronna. Ukochana córka wojewody ruskiego Augusta Czartoryskiego, w młodości darzyła czułą przyjaźnią kuzyna, …

44_warnek_jan potocki.jpg

Potocki Jan (1761-1815) (artykuł, Silva Rerum)

Potocki Jan (1761-1815), pisarz, podróżnik, historyk i językoznawca. Był synem Anny Teresy z Ossolińskich i Józefa Potockiego, bratem Seweryna i …

44_henryk lubomirski.jpg

Henryk Lubomirski – wychowanek księżnej marszałkowej (artykuł, Silva Rerum)

Henryk Lubomirski (1777 – 1850), syn kasztelana kijowskiego Józefa i Ludwiki z Sosnowskich (dawnej wielkiej miłości Tadeusza Kościuszki), był wyjątkowo …