UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Tematy

ad_villam_okladka_inwentarz.jpg

Szósty tom serii "Ad villam novam", "Inwentarz Generalny 1696" rozpoczyna serię publikacji dokumentów inwentarzowych opisujących wyposażenie pałacu wilanowskiego od XVII do XIX wieku. Inwentarz spisany po śmierci króla Jana III Sobieskiego stanowi kluczową pozycję dla badaczy tego okresu będąc jedynym i najbardziej kompletnym rejestrem ruchomości króla na terenie stolicy. Przygotowane przez Annę Kwiatkowską opracowanie zawiera odpis dokumentu i komentarz krytyczny.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.

Konserwacja (PJM)


Wstęp (Konserwacja, PJM)

Konserwacja Pokój o Trzech Oknach POIiŚ 2015 fot. J. Andrzejewski (4).JPG

Konserwator – badacz, rzemieślnik, artysta

Zawód konserwatora łączy w sobie cechy typowe dla wielu różnych dyscyplin. Przede wszystkim konserwator jest niezwykle skrupulatnym badaczem, który za pomocą najnowocześniejszych narzędzi przedziera się przez kolejne historyczne warstwy, docierając do tych najcenniejszych. Dzięki fizycznym, chemicznym i artystycznym śladom, niczym detektyw, odtwarza historię danego dzieła czy miejsca, ustala, co działo się z nim na przestrzeni lat.

Następnie, często zespołowo lub komisyjnie, podejmuje odpowiedzialną decyzję – jaki program konserwatorski zastosować dla danego dzieła. Na tym etapie zawsze pojawiają się trudne pytania: które warstwy zdjąć, które ocalić, co było celowym zamierzeniem autora, a czym dzieło obrosło później. A jeśli więcej niż jedna warstwa zasługuje na ocalenie? Którą wybrać? Czy da się, a jeśli tak, to jak – uratować obie? To zawsze indywidualna decyzja będąca rezultatem pogłębionych refleksji i dyskusji. W pracy nad oczyszczaniem i odsłanianiem dzieła spod kolejnych warstw i kurzu historii konserwatorom w sukurs idą kolejne zaawansowane technologie, które pozwalają delikatnie, acz skutecznie obchodzić się z cenną materią zabytku. Technologie te często łączą współczesną wiedzę z dawnymi metodami artystycznymi i rzemieślniczymi. Tak jak rozmaite bywają dzieła – architektoniczne, malarskie, ceramiczne, tkane, rzeźbione czy pisane – tak szeroka musi być wiedza konserwatorów. Znajomość specyfiki danej dziedziny pozwala pracować odpowiedzialnie, z poszanowaniem wspólnego dziedzictwa.

Czasem trzeba też podjąć decyzję o rekonstrukcji, odpowiadając wcześniej na pytania, czy zrekonstruowane dzieło zyska na wartości, czy lepiej pozostawić je tak, jak obszedł się z nim czas i ludzie. Praca rekonstrukcyjna wymaga kolejnych zdolności, tym razem artystycznych. Wszak konserwator staje wtedy niemal ramię w ramię z autorem i, wyposażony w wiedzę i talent, odtwarza to, co uległo zniszczeniu.

Wilanowscy konserwatorzy od wielu lat z czułością opiekują się zabytkową tkanką Wilanowa. Za swoją pracę i liczne osiągnięcia, w tym wypracowanie nowych metod badawczych, są doceniani na forum krajowym i międzynarodowym. O uznaniu świadczą też nagrody, takie jak na przykład Grand Prix w konkursie Wydarzenie Muzealne Roku – Sybilla 2006 organizowanym przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

O szczegółach prac konserwatorskich można poczytać w Wilanowskim Informatorze Konserwatorskim oraz na wortalu muzeum, gdzie opisane są badania oraz kolejne etapy prac. Przybliżono tam również dylematy, które podczas pracy muszą rozstrzygać konserwatorzy, aby wypracować salomonowe rozwiązania.

Tekst: Monika Buraczyńska

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook