UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Tematy

Śmierć odgrywała ważną rolę w kulturze polskiego baroku. Nie tylko kaznodzieje, ale także rzeźby, obrazy, wiersze - w tym także miłosne - napominały: pamiętaj o śmierci i dobrze się do niej przygotuj... Prawdziwy sarmata brał to sobie do serca; zawczasu przygotowywał nagrobek i trumienny konterfekt, a pogrzeby były wydarzeniem nie lada, oczywiście ze zmarłym w głównej roli.



Joannes III, D[ei] G[ratia] Rex Poloniarum, Phoenix

Sobiesciana

Napisana z okazji koronacji Jana III Sobieskiego na króla Polski pieśń gratulacyjna. Utwór ma formę pieśni żałobnej, dopiero jej zakończenie przynosi informacje o koronacji oraz związane z tym gratulacje i wyrazy radości. Tekst ułożony w dystychu elegijnym przez profesora Gdańskiego Gimnazjum Akademickiego, Krzysztofa Behra, prawdopodobnie został wydany w Gdańsku. Poeta rozpoczyna pieśń od wspomnienia Piastów i Jagiellonów, wielkich rodów królewskich, które niegdyś władały Polską i do dziś są opłakiwane przez kraj. Jednak oto nadchodzi nowe światło oraz nadzieja – koronowany został nowy król, Jan III Sobieski. W nim cała Sarmacja widzi odradzającą się gałąź zarówno Piastów, jak i Jagiellonów, w związku z czym Behr nazywa Sobieskiego Feniksem.

logo POIiŚ

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook