UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Tematy

Tradycja zakładania rezydencji z obszernym ozdobnym ogrodem na przedmieściach i pod miastem sięga starożytności. Występowały one także w średniowieczu, ale szczególny rozkwit wprowadzania ich w Europie w strefie podmiejskiej nastąpił w okresie renesansu, najpierw we Włoszech, a już od końca XV w. i w Polsce, kiedy to stały się obowiązkowym elementem zespołów rezydencjonalnych panujących i możnych. Autorka prezentuje rozwój rezydencji podmiejskich i na przedmieściach Warszawy od XVI do XVIII w., powiązany w historią stołecznego miasta.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Modernizacja i przebudowa sal wystawowych galerii ogrodowych na piętrze pałacu

Najważniejsze zadanie do zrealizowania w projekcie jest związane z modernizacją i przebudową sal wystawowych obu galerii ogrodowych na piętrze pałacu. To jednoprzestrzenne pomieszczenia, które wzniesione zostały w latach 1682–1688 przez Agostino Locciego dla króla Jana III Sobieskiego. W XIX wieku wnętrza galerii zaadaptowano na potrzeby bibliotek. Po II wojnie światowej, w trakcie „barbarzyńskiego” z historycznego punktu widzenia remontu, sale pozbawione zostały pierwotnych, zabytkowych, zgodnych z epokowymi uwarunkowaniami dekoracji. Jednym z celów realizowanego projektu jest odtworzenie historycznych założeń tych pomieszczeń oraz nawiązanie do tradycji miejsca, równolegle z wprowadzeniem do galerii współczesnej myśli architektonicznej urządzania sal wystawowych. W ten sposób, po zakończeniu prac, cały pałac nie będzie już dłużej niespójny architektonicznie, funkcjonalnie i estetycznie.

Natychmiastowych prac i zabezpieczenia wymaga przede wszystkim dwupoziomowa konstrukcja stalowo-żelbetowa. Posiada widoczne spękania w spodnich powierzchniach płyt żelbetowych górnego poziomu dachu oraz w miejscach osadzenia stalowych ram nośnych. Elementy stalowe konstrukcji przeszkleń świetlików są skorodowane, a szyby w większości popękane. Górna płyta żelbetowa jest zawilgocona, na suficie wewnątrz galerii, tuż przy zbiegu ze ścianami, występują rysy, pęknięcia oraz zacieki, plamy wilgoci i zasolenia. To efekt złego rozwiązania technicznego w zakresie odprowadzania wody deszczowej za pomocą koryt deszczowych na pokryciach galerii. Rynny uszczelniano tu kilkanaście lat temu, a ściany zewnętrzne, zwłaszcza od zacienionej strony dziedzińca, oraz stropy sal wystawowych są niewystarczająco zaizolowane termicznie. Na niestabilną wilgotność i temperaturę oraz warunki mikrobiologiczne wpływ mają ponadto aluminiowe okna w ścianach szczytowych galerii. Konieczne prace to wymiana konstrukcji przykrycia galerii na nową, częściowe wewnętrzne ocieplenie murów pałacu i sal wystawowych, likwidacja zużytych koryt deszczowych i rynien oraz zastosowanie lepszego technicznego rozwiązana do odprowadzania wody deszczowej. Wykonanie prac remontowych i modernizacyjnych pozwoli na kompleksową rewaloryzację blisko trzech tysięcy metrów kwadratowych zabytkowych kubatur pałacu.

Logotypy POIiŚ3

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook