UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0
Aby wyświetlić poprawnie całą zawartość strony, uruchom wtyczkę Flash w Twojej przeglądarce.
Zobacz jak uruchomić wtyczkę Flash w Chrome.
44_srebra_okładka_mala.jpg

Książka przedstawia historyczną kolekcję sreber wilanowskich i powojennych nabytków sztuki złotniczej. Trzon zbioru tworzą m.in. srebra stołowe i toaletowe, pochodzące ze znakomitych warsztatów francuskich z przełomu XVIII i XIX wieku, uzupełnione równie interesującymi wyrobami z pracowni mistrzów gdańskich, lwowskich i warszawskich.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Solniczka

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzemiosło artystyczne
Anglia, Bow
1750–1755
Porcelana miękka, farby naszkliwne
6,9 x 11,2 x 9,4 cm
Wil.787

Solniczka

W polskich zbiorach muzealnych istnieje niewiele egzemplarzy wczesnej porcelany z wytwórni założonych w Anglii. Solniczka w kształcie muszli w wilanowskiej kolekcji jest jedynym przykładem angielskiej porcelany miękkiej, zwanej także kostną (bone China). Ten rodzaj tworzywa ceramicznego, wykorzystującego jako składnik popiół kostny, opracował w 1744 r. Thomas Frye w manufakturze w Bow pod Londynem. Produkowała ona wyroby na sprzedaż od 1748 r., funkcjonując początkowo pod nazwą Alderman Arnold & Co.; najlepszy okres przeżywała do 1759 r., kiedy to wycofał się Frye, zaś pomiędzy 1776 a 1778 r. została zamknięta. Już w momencie rozpoczęcia wytwórczości wypracowano w tej manufakturze formę solniczki złożonej z miseczki o kształcie muszli, umieszczonej na trójbocznej podstawie imitującej skałę porośnięta wodorostami i drobnymi muszelkami. Eksperymentalny i jeszcze dość prymitywny egzemplarz, złożony z trzech konch połączonych pałąkiem, powstały zapewne w pierwszych dniach działalności firmy, w 1959 r. zasilił zbiory londyńskiego British Museum. Pojawiające się na angielskim i amerykańskim rynku antykwarycznym solniczki, najczęściej – jak wilanowska – utworzone z pojedynczej muszli, mieszczą we wnętrzu analogiczne, wzorowane na ceramice dalekowschodniej motywy roślinne. Bardzo bliskie formy konch z malowanymi we wnętrzach delikatnymi wielobarwnymi gałązkami i drobnymi owadami oraz fryzem kwiatowym przy ząbkowanej krawędzi zastosowano w wysokiej, trzykondygnacyjnej konstrukcji tworzącej paterę na słodycze. To okazałe naczynie z Bow, o centralnej części gęsto usianej drobnymi małżami, obecne było na nowojorskiej aukcji Christie’s w 1992 r. Opis wyposażenia dzisiejszego Gabinetu Lubomirskiej w Inwentarzu po 1850 [po 1856] zawiera informację, że stała tu wówczas: Muszla porcelanowa biała z brzegiem rużowym leżąca na trzech ślimakach, ale nic nie mówi o właścicielu tego przedmiotu. Jeżeli naczynie to nie zmieniło swego miejsca do czasu, kiedy sporządzano Inwentarz w 1867 r. (dokładnie odróżniający majątek zmarłego Augusta Potockiego od własności jego żony), to można próbować łączyć je z lakoniczną wzmianką, odnoszącą się do tego samego pomieszczenia: Popielniczka porcelanowa, dzwonek i garnuszek roccoco Własność Jwej Hr. Pani. Na tej podstawie można by przyjąć, że popielniczka, czyli muszla uformowana jako solniczka, pojawiła się w Wilanowie za sprawą Aleksandry z Potockich Potockiej. 

Barbara Szelegejd

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
44_misnia_półmisek wil.157.jpg

Kruche i modne nowości: fajans i porcelana (artykuł, Silva Rerum)

Od połowy panowania Augusta III nastały talerze farfurowe, dalej porcelanowe, nareszcie cała służba stołowa składała się u wielkich panów z …

44_miśnia_waza_świecznik_maselniczka.jpg

Porcelana i koniec świata (artykuł, Silva Rerum)

Spopularyzowanie w XVIII wieku kruchych naczyń ze szkła, fajansu i porcelany przyczyniało się do osłabiania tradycyjnych form pokazywania bogactwa i …