UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Tematy

Książka pełna świetnych anegdot i barwnych opisów, jednocześnie uczona i popularna, traktuje o dziejach „tytoniowego ziela”. Autor, znakomity znawca przedmiotu, przywołuje żałosny przykład „pierwszego europejskiego tytoniarza” p. Rodriga de Jerez, którym zajęła się św. Inkwizycja, gdyż palenie tytoniu uważano podówczas za oznakę przyjaźni ze wszelkim diabelstwem. Wylądował na siedem (!) lat w więzieniu.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Staropolskie przepisy kulinarne. Receptury rozproszone z XVI-XVIII w. Źródła drukowane

Monumenta_przepisy_okladka_front_S.jpg

Staropolskie przepisy kulinarne. Receptury rozproszone z XVI-XVIII w. Źródła drukowane

Opracowali: Jarosław Dumanowski, Dorota Dias-Lewandowska, Marta Sikorska

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Warszawa 2016, s. 376, ISBN: 978-83-63580-71-1

Książka zawiera przepisy kulinarne odnalezione na kartach drukowanych staropolskich zielników, dzieł medycznych, kalendarzy, poradników gospodarczych i innych tekstów publikowanych od XVI do XVIII w. Zbiór obejmuje receptury często znacznie bardziej praktyczne, typowe i skromniejsze niż przepisy magnackich kuchmistrzów z książek kucharskich. Lektura tych przepisów, opublikowanych w tak różnych kontekstach i źródłach, odzwierciedla dawne zainteresowania i pasje związane z jedzeniem, dotyczące nie tylko smaku czy problemów z konserwacją i przechowywaniem żywności, ale także szeroko pojętej dietetyki, powiązania kuchni i medycyny.

Kup teraz w e-sklepie.  

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
Staropolskie przepisy rekopiśmienne_okładka.jpg

Staropolskie przepisy kulinarne. Receptury rozproszone z XVI-XVIII w. Źródła rękopiśmienne (artykuł)

Staropolskie przepisy opowiadają nam o czymś więcej niż tylko o tym, jak usmażyć rybę w papierowym pudełku, jak ze szczupaka przyrządzić wołowinę i jak ugotować zdrowotny bulion. Siódmy tom serii Monumenta Poloniae Culinaria zawiera rękopiśmienne, rozproszone (niepochodzące z książek kucharskich) i bardzo zróżnicowane receptury kulinarne z XVI–XVIII w.

Przewodnik po drzewie zywota_okladka mala.jpg

Przewodnik po drzewie żywota (artykuł)

Wydany w 1613 r. „Przewodnik po drzewie żywota” to najstarszy dotychczas znany, świecki tekst o charakterze dietetyczno-medycznym z terytorium Polski, spisany w jidysz, języku Żydów polskich. Książka ukazała się jako V tom z serii Monumenta Poloniae Culinaria.

ksiega_szafarska_okladka.jpg

Księga szafarska dworu Jana III Sobieskiego 1695-1696 (artykuł)

Dworne i karmne kapłony, certy, minogi, sztokfisze, jarząbki, pasternak i rzepa... Zestawienie produktów przygotowywanych codziennie na obiad i wieczerzę na stoły króla Jana III, jego rodziny, dworzan i gości układa się w pasjonującą opowieść o codziennym życiu zwycięzcy spod Wiednia. Dowiadujemy się o miejscach spożywania posiłków, najważniejszych królewskich gościach, a przede wszystkim o tym, co jadano na dworze Sobieskiego. W kontekście dotychczasowej wiedzy o dawnym jedzeniu i wypowiedzi samego króla o kuchni, kucharzach i jego ulubionych smakołykach otrzymujemy interesujący, barwny obraz staropolskiej kultury kulinarnej.

Wielądko_Kucharz doskonały_Muzeum Pałac w Wilanowie.jpg

Kucharz doskonały Wojciecha Wielądki (artykuł)

Opublikowany w 1783 roku "Kucharz doskonały" to druga wydana drukiem polska książka kucharska. Styl Wojciecha Wielądki i jego opis kuchni różni się bardzo od "Compendium ferculorum", słynnego dzieła Stanisława Czernieckiego, kuchmistrza rodu Lubomirskich i niedawno odkrytej "Mody bardzo dobrej smażenia różnych konfektów", spisanej w latach 80. XVII wieku przez anonimowego kucharza związanego z dworem Radziwiłłów.

Moda bardzo dobra_okładka_mała.jpg

Moda bardzo dobra smażenia różnych konfektów (artykuł)

Spisana ok. 1686 r. "Moda bardzo dobra smażenia różnych konfektów…" to obszerny, szczegółowy i oryginalny rękopiśmienny zbiór przepisów kulinarnych, który można uznać za drugą polską książkę kucharską. Prawie cała nasza wiedza o kuchni staropolskiej była dotąd oparta na "Compendium ferculorum" ­­­ułożonym przez Stanisława Czernieckiego, kucharza Lubomirskich – dziele słynnym, które wydano w 1682 r., a następnie powielano w kolejnym stuleciu.

Compendium_okładka_drugiewydanie.jpg

Compendium ferculorum albo zebranie potraw (artykuł)

Zbiór przepisów Stanisława Czernieckiego wydany w 1682 r. pod tytułem Compendium ferculorum uważany jest za pierwszą polską książkę kucharską. To książka o tym, jak pobudzać smak i wyobraźnię, jak zaskakiwać biesiadników, czarować ich wyglądem i sposobem wydania potraw. Czyta się ze smakiem!