nieslyszacy WCAG 2.0WCAG 2.0

Tradycja zakładania rezydencji z obszernym ozdobnym ogrodem na przedmieściach i pod miastem sięga starożytności. Występowały one także w średniowieczu, ale szczególny rozkwit wprowadzania ich w Europie w strefie podmiejskiej nastąpił w okresie renesansu, najpierw we Włoszech, a już od końca XV w. i w Polsce, kiedy to stały się obowiązkowym elementem zespołów rezydencjonalnych panujących i możnych. Autorka prezentuje rozwój rezydencji podmiejskich i na przedmieściach Warszawy od XVI do XVIII w., powiązany w historią stołecznego miasta.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Wenus Kallipygos

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzeźba
Johann Carl Schönheit (1730–1805)
Niemcy, Miśnia
1784–1814, model z listopada 1783–stycznia 1784:
Biskwit
26,5 x 10,9 x 10,7 cm
Wil.5880

Wenus Kallipygos_1.jpg

Znaki: od spodu żłobione skrzyżowane miecze w trójkącie oraz H.40. (nr modelu); bliżej boku wycisk 36

Wenus Kallipygos_2.jpg

Wenus Pięknootyła, według poprzedniego właściciela – z błędną atrybucją – pozyskana na francuskim rynku antykwarycznym, znakomicie dopełnia wilanowską kolekcję porcelany pozbawionej szkliwa. Być może właśnie to biskwitowe wyobrażenie bogini miłości (lub ewentualnie Wenus Medycejskiej) istniało w XIX w. w zbiorach Potockich. Lakoniczny zapis w inwentarzu pałacu z 1895 r. nie ujmuje jej imienia z przydomkiem, lecz odnotowanie statuetki wraz z zachowanym wizerunkiem Zeusa sugeruje, iż obie należały do tej samej serii postaci mitologicznych i historycznych umieszczonych na czworobocznych podstawach. Modelerzy manufaktury w Miśni od 1781 r. projektowali kolejne figurki „na 11 cali wysokie”, tworząc zestaw obejmujący: Apolla Likajosa o numerze modelu G 89, Wenus Kallipygos – H 40, Tańczącego fauna – H 41, Parysa – H 42, Wenus Medycejską – H 43, Ledę – H 44, Zeusa – H 45, Apolla Kitarodosa – H 46, Bachantkę – H 47, Florę – H 48, Antinousa – H 49, Erosa – H 50, Atenę z tarczą – H 51, Erato – L 26 i Uranię – L 69.

Choć większość z nich powstała w latach 80. XVIII w., ostatni model – wykonany 20 lat po pierwszym – otwiera już XIX stulecie. Przedstawienia te, obrazujące najsłynniejsze rzeźby starożytne, z pewnością cieszyły się wzięciem u klientów pragnących mieć je w swym najbliższym otoczeniu, by móc na co dzień za ich pośrednictwem obcować z „wielką” sztuką. Jeśli nie samemu Stanisławowi Kostce Potockiemu, propagatorowi klasycyzmu i miłośnikowi antyku, to jego synowi Aleksandrowi można zapewne zawdzięczać, że 10 z powyższych wzorów do dziś istnieje w zbiorach pałacu w Wilanowie. Nabytek z 2007 r. poszerzył ten zespół o odwzorowaną we właściwej biskwitom skali marmurową rzeźbę z Museo Nazionale w Neapolu, pierwotnie eksponowaną w Palazzo Farnese, będącą rzymską kopią wykonaną według hellenistycznego greckiego oryginału z brązu, które to pełne erotyki wyobrażenie wiązane było ze świątynią Afrodyty Kallipygos w Syrakuzach.

Barbara Szelegejd



drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
31_konserwacja_biskwit_pracownia_rzezby_KR_dsc_4597

Rzeźby biskwitowe (artykuł)

Zorganizowana w budynku dawnej Kuchni Pałacowej w 2006 r. wystawa pt. „Wyrafinowany urok białej porcelany” była okazją do podjęcia szeroko zakrojonych prac konserwatorskich przy grupie rzeźb wykonanych z biskwitu ...

26_sztuka-katalog biskwitów.jpg

Katalog biskwitów (artykuł)

Publikacja jest pierwszym opracowaniem muzealnej kolekcji dzieł sztuki ze specyficznego tworzywa ceramicznego - pozbawionej szkliwa porcelany. Prezentuje największy tego rodzaju zbiór w Polsce, zgromadzony w większości przez Stanisława Kostkę Potockiego, twórcę Muzeum Wilanowskiego i jego syna, Aleksandra.