UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0
Aby wyświetlić poprawnie całą zawartość strony, uruchom wtyczkę Flash w Twojej przeglądarce.
Zobacz jak uruchomić wtyczkę Flash w Chrome.

Książka pełna świetnych anegdot i barwnych opisów, jednocześnie uczona i popularna, traktuje o dziejach „tytoniowego ziela”. Autor, znakomity znawca przedmiotu, przywołuje żałosny przykład „pierwszego europejskiego tytoniarza” p. Rodriga de Jerez, którym zajęła się św. Inkwizycja, gdyż palenie tytoniu uważano podówczas za oznakę przyjaźni ze wszelkim diabelstwem. Wylądował na siedem (!) lat w więzieniu.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Wisiorek – miniaturka

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Malarstwo
Francja (?)
połowa XVIII w.
Gwasz lub akwarela na kości słoniowej; srebro; perła; szkło przezroczyste; emalia (?)
3 x 2,9 x 0,8 cm
Wil.5902

Wisiorek – miniaturka.jpg

Miniatura portretowa, znana już w starożytności, jako samodzielny rodzaj malarstwa pierwszą fazę intensywnego rozwoju przeżywała w XVI w. Najczęściej miniaturowe wizerunki malowano wtedy temperą i gwaszem na pergaminie lub kartonie, a także emalią na miedzi. Kość słoniowa była stosunkowo rzadko używana, najstarsza znana miniatura wykonana na takim podłożu pochodzi z Niemiec i datowana jest na 1577 r.

W XVII w. miniatura zaczęła pełnymi garściami czerpać z tradycji portretu wielkoformatowego, by w pełni rozkwitnąć w następnym stuleciu. W XVIII w. częściej przedstawiano kobiety, więcej też kobiet zaczęło uprawiać ten rodzaj malarstwa. Ulubionym podobraziem była w tamtym okresie kość słoniowa, pojawił się również nowy materiał – porcelana. Miniatury powstawały jako samodzielne obrazki o powierzchni do kilkunastu centymetrów kwadratowych, dekorujące wnętrza mieszkalne, zaś mniejsze, do kilku centymetrów kwadratowych, wprawiano jako medaliony w brosze, wisiory lub wieka puzderek.

Liczne miniatury znajdowały się także w kolekcji dawnych właścicieli Wilanowa. W 1910 r. Anna Maria z Potockich Branicka (1863–1953), żona Ksawerego Branickiego, zakupiła od znanego kolekcjonera zbiór miniatur. Liczący ok. 300 sztuk zespół, jeden z najznamienitszych w Polsce, w okresie wojny przechowywany był w pałacu Branickich przy ul. Smolnej w Warszawie. W 1912 r. wybrane egzemplarze zaprezentowano na wystawie zorganizowanej przez Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przeszłości i opublikowano w towarzyszącym jej wydawnictwie. Rozproszony w czasie wojny zbiór nie przetrwał do czasów obecnych, tym cenniejsze stają się zatem nabyte w ostatnich latach przykłady: wisiorek z przedstawieniem kobiety, namalowanym na kości słoniowej, oprawiony w srebrną ramkę dekorowaną dwiema perełkami i prawdopodobnie emalią, oraz Portret damy namalowany olejem na tekturze.

Małgorzata Zając

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
53_wil.836.jpg

Kula z kości słoniowej (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Kula wykonana z kości słoniowej, rzeźbiona ażurowo, ozdobiona długim frędzlem z jedwabiu. Zawiera w sobie 13 mniejszych koncentrycznych kul, z których każda dekorowana jest innym ornamentem i porusza się niezależnie.

Komplet biżuterii z mikromozaiką.jpg

Komplet biżuterii z mikromozaiką (karta katalogowa kolekcji, Kolekcja)

Komplet biżuterii z mikromozaikowymi plakietkami stanowi typowy przykład włoskiej pamiątki przywiezionej z Grand Tour. Technika mozaiki rzymskiej, tzw. mikromozaiki, narodziła …